Tydzień temu miałam wypadek samochodowy. Groźniej wyglądał, niż był w istocie. Zazwyczaj, jak słyszałam o czymś takim to ludzie opowiadali, że w jednej sekundzie zobaczyli całe swoje życie. Może zbyt poetycko to brzmi, ale w każdym razie mieli jakąś traumę. Ze zdziwieniem odkryłam, że na mnie to nie podziałało. Kierowca i inni pasażerowie bardziej to odczuli. Nie powiem, że w ogóle byłam zupełnie spokojna. Miałam chwilę strachu, kiedy stałyśmy na ekspresówce, wykręcone bokiem do kierunku ruchu. Nawet miałam w głowie obraz jak coś w nas uderza. Jednakże była to bardziej zimna kalkulacja. Większą chwilę strachu miałam kilka minut później, kiedy centymetry od nas miał miejsce inny wypadek. W dalszej drodze (bo miałyśmy jeszcze jakieś półtorej godziny jazdy przed sobą) w ogóle bym o tym nie myślała, gdyby nie niedogodności w jeździe spowodowane lekkim uszkodzeniem samochodu. Przez kolejne dni kompletnie wyleciało mi to z głowy. Teraz też nie czuję się wcale poruszona.
Jestem raczej uczuciową osobą, więc w mojej głowie formułuje się pytanie "co jest, do cholery?". Wzruszam się za każdym razem, jadąc wisłostradą, gdy widzę jak mało zostało z pięknej starej Warszawy. Nie do opisania jest jak wiele uczuć się wtedy we mnie kotłuje. Od smutku i żalu, poprzez złość na ludzi, którzy w tej chwili nie są już niczemu winni, a u mnie w głowie pojawiają się historyczne obrazy, których nawet nie mogłam być świadkiem. Cieszę się z tego, jestem dumna z mojego przywiązania i miłości do miasta, ale to nie tłumaczy, dlaczego ten wypadek sprzed tygodnia nijak nie odbił się na mojej psychice.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz