całe życie przed oczami?

Tydzień temu miałam wypadek samochodowy. Groźniej wyglądał, niż był w istocie. Zazwyczaj, jak słyszałam o czymś takim to ludzie opowiadali, że w jednej sekundzie zobaczyli całe swoje życie. Może zbyt poetycko to brzmi, ale w każdym razie mieli jakąś traumę. Ze zdziwieniem odkryłam, że na mnie to nie podziałało. Kierowca i inni pasażerowie bardziej to odczuli. Nie powiem, że w ogóle byłam zupełnie spokojna. Miałam chwilę strachu, kiedy stałyśmy na ekspresówce, wykręcone bokiem do kierunku ruchu. Nawet miałam w głowie obraz jak coś w nas uderza. Jednakże była to bardziej zimna kalkulacja. Większą chwilę strachu miałam kilka minut później, kiedy centymetry od nas miał miejsce inny wypadek. W dalszej drodze (bo miałyśmy jeszcze jakieś półtorej godziny jazdy przed sobą) w ogóle bym o tym nie myślała, gdyby nie niedogodności w jeździe spowodowane lekkim uszkodzeniem samochodu. Przez kolejne dni kompletnie wyleciało mi to z głowy. Teraz też nie czuję się wcale poruszona.
Jestem raczej uczuciową osobą, więc w mojej głowie formułuje się pytanie "co jest, do cholery?". Wzruszam się za każdym razem, jadąc wisłostradą, gdy widzę jak mało zostało z pięknej starej Warszawy. Nie do opisania jest jak wiele uczuć się wtedy we mnie kotłuje. Od smutku i żalu, poprzez złość na ludzi, którzy w tej chwili nie są już niczemu winni, a u mnie w głowie pojawiają się historyczne obrazy, których nawet nie mogłam być świadkiem. Cieszę się z tego, jestem dumna z mojego przywiązania i miłości do miasta, ale to nie tłumaczy, dlaczego ten wypadek sprzed tygodnia nijak nie odbił się na mojej psychice.

koszmarna nuda

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, że najfajniejszą rzeczą w zimie jest samo czekanie na nią? Tak, wiem, nic nowego, najlepiej smakuje chwila przed i tak dalej. W każdym razie czekam po raz kolejny na zimę i co chwilę wyglądam nerwowo na latarnie za oknem czy nie zaczął już padać śnieg. Sprawdziłam, nie, kolejne rozczarowanie.
Mam świadomość, że jak już zima weźmie się za nas ostro, to raczej będę biegać po chodnikach z nadzieją na niezamarznięcie. A może jednak by tak zamarznąć, zahibernować, zapaść w sen zimowy i obudzić się dopiero latem? Marzenia.
Jak na porządnego blogera powinnam wrzucić jakąś historyjkę z życia. Ani ze mnie porządna, ani bloger, ale mogę to zrobić. Wyobraźcie sobie widziałam dziś moją wychowawczynię z papierosem. Niby nic, ale chodzi o to, że ona się przed nami ukrywa i od września zeszłego roku opowiada o tym, że rzuciła. Co jakiś czas wygłasza też mowę na temat potwornych palaczy. Eh, cudowna kobieta, naprawdę, ale po co to wszystko? Swoją drogą skończył mi się tytoń. Zastanawiam się czy kupić nowy, bo to jednak wychodzi o wiele, wiele taniej niż paczki. Z drugiej strony zaczyna padać śnieg czy tam deszcz, a nie za wygodnie skręca się z mokrych bletek. Po drugie i chyba ważniejsze, zalatuje mi to hipsterstwem pierwsza klasa. Muszę to przemyśleć. Byle szybko.

wielka zapowiedź

Wiekopomne dzieła powinny być zapoczątkowane mową pochwalną dla autora, napisaną przez kogoś wielce szanowanego, przez jakiś "autorytet masowy", przez co najmniej, któregoś prezydenta. Osobiście najbardziej przychylna jestem ambasadorowi Jamajki, pani Marii Nie-Wiem-Jakie-Nazwisko. Parę dni temu była na pewnym festiwalu i miała fajny głos.
Dobra, dobra, miałam tak zrobić, ale uznałam, że mogę przeprowadzić wywiad z własnym odbiciem i to będzie znacznie wznioślejsze. Proszę bardzo, zapis dosłowny:
/stoi naprzeciwko lustra, zaczesuje włosy dłonią do tyłu, uśmiecha się krzywo, jednak związuje włosy w kucyk/
- Boże, ale to głupie.

DziękujęDobranoc